Een Lorica Segmentata is een bovenlichaam pantser, opgebouwd uit ijzeren lamellen. Een exacte datering is nog niet gedaan, maar men denkt dat het in het Romeinse rijk wordt geïntroduceerd halverwege de eerste eeuw na Christus, dus zo rond het jaar 50 AD. Het Lorica Segmentata is de opvolger van het Lorica Hamata, de van de Kelten gekopieerde maliënkolder. In de uitrusting van een legionair is weinig terug te vinden dat door de Romeinen zelf ontwikkeld of bedacht is. De Romeinen kopieerden vrijwel alle succesvolle facetten van hun tegenstanders. Zo ook met het Lorica Segmentata. De eerste gesegmenteerde lichaamspantsers van metalen platen dateren al van ca. 1500 BC. Het Lorica Segmentata is waarschijnlijk een verbeterde verzie van een Hellenistisch gesegmenteerd harnas. De verbeteringen die de Romeinen toepasten waren leren riemen die aan de binnenzijde van het harnas alle verschillende lamellen op hun plaats houden. Mocht er één lamel losgaan, blijft de rest van het harnas hierdoor intact. Een veel groter voordeel van de inwendige leren riemen is dat ze het harnas heel flexibel maken. Doordat de platen onafhankelijk van elkaar kunnen bewegen stelt een Lorica Segmentata de drager in staat om er zelfs een koprol mee te maken. Het Lorica Segmentata is ontworpen als een lichaamspantser dat de meest kwetsbare organen zoals hart, longen en buikorganen beschermt tegen slagen en penetraties. Het beschermd het bovenlichaam tegen slagen van bovenaf ( alle segmenten liggen dakpansgewijs over elkaar) en neerwaartse/ zijwaartse slagen en steken. Als een slag met een zwaard op de schouder neerkomt zal het pantser de slag zijwaarts afweren. Doordat de segmenten zo flexibel zijn zal het pantser bij een slag of steek enigszins meeveren, waardoor het moeilijker te penetreren is. Steken met een speer kan het Lorica Segmentata ook opvangen, maar pijlen of speren die met grote snelheid aankomen houdt het pantser niet tegen.